Storythai

ฝนตกกลับทำให้ผมดีใจ ทำไมน่ะหรือ ?

ก็เพราะว่าผมแสนจะภูมิใจกับกระเป๋าใบใหม่ที่มันกันฝนได้

ปัญหาของการกางร่มแล้วทำให้กระเป๋าที่ห้อยอยู่บริเวณเอวเปียกจึงหายไป

ผมเรียนเต้นเสร็จ ขึ้นรถไฟฟ้า หูฟังไอพอด ตาอ่านหนังสือ

ลงรถไฟที่ปลายสาย แล้วก็นั่งต่อด้วยแท็กซี่ ทันทีที่ก้นของผมสัมผัสกับเบาะ คนขับก็ชวนคุย

ผมมีคนรู้จักคนหนึ่งที่ไม่ชอบเวลาถูกแท็กซี่ชวนคุย ต่างกลับผม ผมชอบเวลาถูกแท็กซี่ชวนคุย

การคุยกับแท็กซี่เป็นเรื่องแปลกสำหรับผม อาจเป็นเพราะว่าผมเป็นคนไม่ค่อยชอบคุยกับใคร

ยิ่งถ้าไม่รู้จักด้วยแล้ว ยิ่งยากที่จะเสียเวลาคุยด้วย แต่กับคนขับแท็กซี่ มันเป็นกรณีพิเศษ

การคุยกับแท็กซี่ทำให้ผมต้องเออออกับเรื่องที่คนขับหยิบมาพูด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร

ผมต้องขำ ในบางครั้งที่เรื่องนั้นไม่ตลก ผมต้องสนใจทั้งๆที่เป็นเรื่องที่น่าเบื่อ

บางครั้งถึงขั้นที่ผมต้องวิพากษ์วิจารณ์พรรคการเมืองที่ผมชอบและ เพื่อเอาใจแท็กซี่

(ผมเคยทะเลาะกับคนขับแท็กซี่เรื่องการเมือง จนยอมลงจากรถกลางทาง แต่นั่นมันเป็นอดีต)

สำหรับผมแล้ว คนขวางโลกอย่างผม จะกลายสภาพเป็นผู้ฟังที่ดี ทันทีที่ถูกสะกดร่างอยู่ในแท็กซี่

การที่แท็กซี่ชวนคุย บางครั้งก็มีที่มา เช่นแท็กซี่บางคนใช้การพูดคุยกับผู้โดยสาร เพื่อความปลอดภัย

การพูดโต้ตอบกัน จะทำให้รู้ว่าผู้โดยสารคนนี้จะลวงแท็กซี่ไปปล้นหรือฆ่าหรือเปล่า

ผู้โดยสารคนนี้รู้จักสถานที่ปลายทางจริงมั้ย หรือแค่สุ่มบอกให้ไปที่เปลี่ยวๆ เพื่อทำร้ายแล้วชิงทรัพย์

บางครั้งที่ผู้โดยสารนั่งเงียบๆแล้วไม่พูดอะไร บอกแต่เพียงให้แท็กซี่ตรงเข้าซอยไปเรื่อยๆ

บางครั้งแท็กซี่ก็ต้องใช้ไหวพริบ มองหามอเตอร์ไซค์รับจ้างเพื่อถามทางว่าจุดหมายที่ว่ามีจริงมั้ย

เมื่อมอเตอร์ไซค์ยืนยันว่าไม่มี ซอยนี้ซอยตัน แท็กซี่ก็ไม่ไป ผู้โดยสารที่คิดร้ายก็ต้องยกเลิกแผนการ

วันนี้แท็กซี่ของผมเป็นคนชอบพูดวกไปวนมา เริ่มต้นจากเล่าให้ฟังว่าเมื่อกี้นี้รถเค้าถูกรถเมล์ร่วมฯ จอดขวาง

จะออกเลนนอกก็ไม่ได้เพราะรถเมล์ร่วมฯจอดรอผู้โดยสารเป็นมุมทแยงกีดขวางถึงสองเลน

แล้วเราก็เริ่มถกประเด็นเรื่องรถเมล์ร่วมฯ มารยาทในการขับขี่และอุบัติเหตุที่พวกมันก่ออยู่บ่อยๆ

เราคุยไปคุยมาก็มาถึงเรื่องการคืนโทรศัพท์มือถือให้เจ้าของเวลามีคนลืมไว้ในรถ

แท็กซี่คนนี้บอกว่า เค้าเคยคืนโทรศัพท์มือถือให้เจ้าของมาแล้วเกือบสามสิบเครื่อง

ล่าสุดเป็นแบบรุ่นใหม่ที่ใช้ปากกาจิ้ม ซึ่งเค้าปลดล็อคไม่เป็น

ถามเบอร์จากศูนย์แท็กซี่ที่เรียก ก็ดันเป็นเบอร์ของมือถือเครื่องนี้

เค้าจึงต้องย้อนกลับไปที่สนามกอล์ฟที่เค้าไปส่งผู้โดยสารคนนั้นมา แล้วให้สนามกอล์ฟประกาศหา

เมื่อเจ้าของคนนั้นวิ่งมา เค้าขอแค่ว่าแจ้งศูนย์แท็กซี่ให้หน่อยว่าได้โทรศัพท์คืนแล้ว

ผมบอกเค้าไปว่าผมเคยทำมือถือหาย มันเป็นเรื่องหลายปีแล้ว โทรศัพท์ที่ผมเพิ่งซื้อถูกลืมไว้บนแท็กซี่

เมื่อไม่ได้คืน ผมจึงประชดชีวิตด้วยการไปซื้อโทรศัพท์รุ่นเดิมมาใช้ เพราะว่าผมยังใช้ไม่จุใจ

เวลาที่ลืมของไว้บนแท็กซี่ แล้วเจ้าของไม่ได้คืน ไม่ได้หมายความว่าคนขับเป็นคนขโมยเอาไป

เพราะของที่ลืมไว้ส่วนใหญ่อยู่เบาะหลัง บางครั้งผู้โดยสารที่ขึ้นมาใหม่ก็เป็นคนเอาไป

แท็กซี่คนนี้เล่าต่อว่า เค้าเคยได้รับรางวัลจากผู้ว่ากรุงเทพฯคนก่อน จากการคืนกระเป๋าเงินที่เค้าเจอในรถ

กระเป๋าใบนั้นถูกซุกอยู่ใต้เบาะหน้า เมื่อผู้โดยสารคนใหม่ถามเค้าว่ากระเป๋าอะไร

เค้าจึงโกหกว่าเป็นของเค้าไปก่อน โดยอ้างว่าเสียบไว้ข้างๆแล้วมันพลัดไหลลงไป

เมื่อเค้าเปิดกระเป๋าดูจึงพบว่า ข้างในมีเงินสดกว่าหนึ่งแสนบาท

พร้อมบัตรเอทีเอ็มพร้อมรหัสแปะอยู่ด้านหลังอีกไม่ต่ำกว่าสี่สิบใบ

ในนั้นมีนามบัตรที่ตรงกับชื่อบนกระเป๋าอยู่ แต่เบอร์โทรศัพท์ที่โทรไปกลับไม่มีคนรับ

เค้าติดต่อเบอร์นั้นอยู่สามวันจึงมีคนรับ และเจ้าของคนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินของเค้าหายไป

เรื่องก็มีอยู่ว่าเงินนี้เป็นเงินปล่อยกู้ของบริษัท แล้วตัวเจ้าของที่เป็นผู้ชายพาพนักงานไปฉลองคาราโอเกะ

ในการสังสรรค์ครั้งนั้น มีเมียน้อยของเจ้าของบริษัทอยู่ด้วย เมื่อเมียหลวงรู้ จึงออกไล่ล่าตาหา

เมื่อหาเจอ เมียหลวงจึงแย่งกระเป๋าเงินใบนี้มา แล้วเรียกแท็กซี่ มารู้ตัวอีกทีกระเป๋าก็หายไปแล้ว

เหมือนเดิม เมื่อมอบคืนแล้ว แท็กซี่ก็ขอเพียงแค่ให้เจ้าของไปสถานีตำรวจเพื่อแจ้งว่า กระเป๋าที่พบได้คืนแล้ว

ผมเคยเจ็บใจมากที่โทรศัพท์ที่ผมลืมไว้ไม่ได้คืน

แท็กซี่เล่าว่าที่ปั้มแก๊สทุกเช้า จะมีคนเอาโทรศัพท์ที่เจอมาขาย หนึ่งพันบ้าง หนึ่งพันห้าร้อยบาทบ้าง

ผมเจ็บใจและเสียดาย แต่ผมก็ไม่สามารถรับปากได้ว่าถ้าผมเจอเงินหนึ่งแสนบาท แล้วผมจะนำไปคืน

ยิ่งถ้ารู้ว่านี่คือเงินที่กำลังจะเอาไปใช้ปรนเปรอเมียน้อยแล้วล่ะก็ บอกได้คำเดียวว่ายาก