Ready for consequences ?
"My beloved stranger"
มันเป็นเรื่องของหลายวันมาแล้ว และฉันเองก็จำมันไม่ค่อยได้ซักเท่าไหร่
จำได้เพียงลางๆว่า วันนั้นฉันมาถึงที่ทำงานเช้าไปหน่อย ประตูรั้วก็เลยยังปิดอยู่
ฉันอยากจะโทรไปเรียกให้พี่ข้างในมาเปิดให้แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะว่าโทรศัพท์ของฉันไม่ได้จ่ายเงิน
ฉันเดินไปที่ตู้โทรศัพท์ใกล้ๆ หยิบเหรียญบาทหยอดลงไป 3 เหรียญ แต่โทรศัพท์ก็เงียบไม่มีเสียงตอบใดๆ
ฉันตัดสินใจนั่งลงรออยู่ที่หน้าประตู รอจนกว่าจะมีใครเปิดประตูมาเห็น หรือไม่ก็จนกว่าพี่เค้าโทรมาตาม
และแล้วขณะที่ฉันกำลังนั่งรออยู่นั้น ฉันก็ได้พบกับเธอ
เธอวิ่งผ่านหน้าฉันไปมา มีบ้างที่เธอชายสายตามองมาด้วยความสงสัย
มันคงแปลกซินะ ที่คนอย่างฉันจะต้องมานั่งรอบนทางเท้าแบบนี้ เพียงเพราะว่าโทรศัพท์ โทรออกไม่ได้
ฉันทำเป็นนั่งรอต่อและไม่สนใจ คงเป็นเพราะว่าฉันทึกทักเอาในใจว่าเธอกำลังหัวเราะเยาะฉัน
แต่แล้วฉันก็รู้สึกเศร้า ขณะที่นั่งเหม่ออยู่ ในใจของฉันรู้สึกเหงา
ฉันหันไปมองรอบๆ เพื่อมองหาเธอ แล้วเธอก็ยังอยู่ ยืนมองฉันอยู่ไม่ห่างออกไปนัก
ฉันรวบรวมความกล้าและเอ่ยคำพูดทักทายเธอ
เธอหยุดนิ่งทันทีเมื่อได้ยินเสียงของฉัน เธอคงไม่คิดว่าคนอย่างฉันอยู่ดีๆก็จะมาชวนคุยด้วย
เธอดูลังเลและครุ่นคิด ฉันเรียกเธอซ้ำ แต่เธอก็ยังคงรักษาความห่างระหว่างเราสองคนไว้
หน้าตาของฉันคงดูเป็นคนที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจซักเท่าไหร่ ฉันเข้าใจ ว่าทำไมเธอถึงลังเล
หลังจากมองตาวัดใจกันอยู่นาน เธอก็เดินเข้ามาหาฉัน
คงเป็นเพราะว่าเธอยังเด็ก ฉันไม่ถือสาหรอก ที่เธอไม่ค่อยมีมารยาทกับฉันซักเท่าไหร่
อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องนั่งเหงาอยู่คนเดียว เราหยอกกัน เราเล่นกัน มีความสุขกันดีสองคน
จากผมเผ้าของเธอที่ดูรุงรัง ฉันแอบนึกในใจว่าตัวเธอคงจะเหม็น แต่แล้วกลับไม่ใช่
เธอหอมดี ผมนุ่ม และฉันเข้าใจดีว่าเธอก็คงสงสัยว่าผมฉันจะหอมและนุ่มเหมือนของเธอมั้ย
เราเล่นด้วยกันอยู่นาน จนประตูเปิดออก ฉันลุกขึ้นยืนยิ้มแห้งๆ ให้กับคนที่มาเปิดประตู
ก่อนจะเดินเข้าไปในประตู เราสองคนมองกัน เหมือนกับว่าเราจะล่ำลากันด้วยสายตา
ฉันเปลี่ยนที่นั่งรอ เข้าไปนั่งรอข้างในรั้ว มีแม่บ้านเอาน้ำมาให้ ไม่นานเท่าไหร่ฉันก็ต้องออกไปทำงาน
นานแค่ไหนแล้วไม่รู้ที่เราไม่ได้เจอกัน เราไม่เคยได้รู้ชื่อของกันและกันเลยด้วยซ้ำ
มาวันนี้ฉันต้องมาทำงานตั้งแต่เช้าเช่นเคย ฉันถามถึงเธอจากพี่คนหนึ่งที่กำลังกินไส้กรอกอยู่นอกรั้ว
แต่แล้วฉันก็ต้องพบกับข่าวร้ายที่ฉันไม่อยากฟัง
เธอถูกรถชนตาย มีคนจำกันได้แค่ว่าเป็นรถยนต์วอลโว่
ขับมาเร็วมาก ชนเธอตาย แล้วก็ขับหายไป
ฉันใช้เวลาอยู่นานเพื่อทำความเข้าใจ และทำใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
ที่ๆเราพบกันเป็นเพียงซอยเล็กๆ ไม่เข้าใจเลยว่าคนขับจะรีบขับเร็วไปไหน
รถราคาแพง แต่ถูกขับเคลื่อนด้วยสัตว์ชั้นต่ำใจทราม ฉันคิดในใจ
รถยนต์วอลโว่คันนั้น ได้พรากคนแปลกหน้าที่ฉันรักไป
